تحقق عدالت اجتماعی در شهرها، بیش از هر چیز به شیوهی نگاه ما به حاشیهها و محرومترین مناطق کشور گره خورده است. چابهار، با همه ظرفیتهای ژئوپلیتیکی و اقتصادی خود، هنوز چهرهای از نابرابریهای عمیق زیستی را به دوش میکشد؛ جایی که محرومترین مردم ایران در سکونتگاههایی سالها دور از خدمات شهری و زیرساختهای انسانی زندگی کردهاند. امروز، آغاز اسکان مردم شریف محله جنگلوک در قالب برنامهی بازآفرینی شهری، نمادی از تغییر رویکرد در مدیریت شهری و نگاه ملی به مسئله فقر شهری است.
بازآفرینی شهری برای ما، حرکتی فراتر از ساختوساز و جابهجایی فیزیکی است. مقصود، احیای پیوند انسان با شهر، بازگشت کرامت به فضاهای زیستی و بازسازی بافت اجتماعی محلههاست. در چارچوب این سیاست، «خانه» صرفاً دیوار و سقف نیست؛ بلکه سنگ بنای بازگشت به زندگی اجتماعی، آموزش، اشتغال و امید است. از این رو، اسکان یا جابهجایی با آمادهبودن زیرساختها، خدمات عمومی، مدرسه، مسجد، دسترسی به حملونقل و امکانات بهداشتی و فضای سبز معنا یافته است.
در مراد آباد چابهار، نخستین مرحلهی اسکان با ۶۳۳ واحد مسکونی از ساکنان محلهی جنگلوک، با نظارت دقیق و مرحلهای ادارهکل راه و شهرسازی جنوب سیستان و بلوچستان و با پشتیبانی شرکت بازآفرینی شهری ایران پیش از نوروز آغاز شد. ما معتقدیم محرومترین اقشار کشور سزاوارترین گروه برای بهرهمندی از باکیفیتترین خدمات دولتی هستند؛ زیرا بازآفرینی، نه لطف که حق شهروندی آنان است.
مدیریت این فرایند، حاصل همافزایی میان وزارت راه و شهرسازی، استانداری سیستان و بلوچستان، شهرداری و فرمانداری چابهار و نهادهای محلی است تا تجربهای نوین از همکاری و همدلی ملی در حوزه توسعهی عدالتمحور شکل گیرد.
اسکان محرومترین مردم ایران در چابهار، تنها آغاز یک مسیر است؛ مسیری که باید با توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی ساکنان، بهبود زیرساختهای خدماتی و افزایش حس تعلق به محلهی جدید تداوم یابد. آیندهی بازآفرینی شهری در گرو اعتماد مردم به برنامهی دولت و باور متقابل به ارزش زیستن در محیطی انسانیتر است.
امروز دولت با اجرای دقیق و صبورانهی این طرح، در واقع به وعدهای دیرینه جامهی عمل میپوشاند: اینکه هیچ نقطهای از ایران و هیچ انسانی در این سرزمین، خارج از دایرهی امید و کرامت نباشد.
