به گزارش روابط عمومی شرکت بازآفرینی شهری ایران ، فریدون باباییاقدم عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران با اشاره به تجربیات جهانیِ مطرح شده در این نشست، به بررسی شکاف موجود میان «نظریههای توسعه شهری» و «واقعیتهای زیستِ شهری» پرداخت و اظهار داشت: نشست WUF13 فرصتی بود تا دریابیم بسیاری از شهرهای جهان با چالشی مشابه ایران دستوپنج نرم میکنند؛ چالشی که ناشی از نگاهِ “مناسبسازیِ پروژهمحور” است. ما در شرکت بازآفرینی شهری به دنبال عبور از این رویکرد سنتی و تزئینی هستیم تا به سمت طراحیِ جهانشمول (Universal Design حرکت کنیم.
بازآفرینی؛ فراتر از کالبد، در پیِ عدالت اجتماعی
عضو هیئت مدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران با تأکید بر اینکه «شهر همهشمول» یک انتخاب اخلاقی نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی است، تحلیل کرد: از منظر تخصصی، بافتهای شهری که فاقدِ دسترسپذیری برای کودکان، سالمندان و افراد دارای معلولیت هستند، در واقع “محلههای طرد شده” محسوب میشوند. بازآفرینی در این محلات تنها با نوسازی نمای ساختمانها محقق نمیشود، بلکه زمانی موفق است که یک شهروند با محدودیت حرکتی بتواند بدون مانع، از خانه تا ایستگاه مترو و فضای عمومی حرکت کند. این همان عدالت فضایی است که دولت باید در پی تحقق آن باشد .
الگوی حکمرانی؛ مشارکتِ ذینفعان به جای تصمیمات آمرانه
باباییاقدم با اشاره به پنل تخصصی دفتر اسکان بشر سازمان ملل (UN-Habitat) که توسط خودِ جامعه معلولین در اجلاس ووف مدیریت میشد، به عنوان الگویی برای مدیریت شهری ایران گفت: یکی از درسهای کلیدی این مجمع، ضرورتِ چرخشِ حکمرانی از رویکرد “بالا به پایین” به سمت “مشارکتِ مستقیمِ کاربران” است. وقتی برنامهریزی برای دسترسپذیری را به دستِ خودِ ذینفعان میسپاریم، خروجیِ کار به جای گزارشهای کاغذی، به فضای واقعی و ملموس تبدیل میشود.
تابآوری؛ نتیجه مستقیمِ دسترسپذیری
وی در بخش دیگری از تحلیل خود افزود: دادههای ارائه شده در WUF13 مؤید آن است که رابطه مستقیمی بین درجه دسترسپذیری یک شهر و میزانِ “تابآوری” آن در برابر بحرانها وجود دارد. شهری که برای همه شهروندانِ خود، از جمله گروههای آسیبپذیر طراحی شده باشد، در زمان وقوع حوادث نیز عملکردِ بهتری در تخلیه و امدادرسانی خواهد داشت. بنابراین، سرمایهگذاری برای دسترسپذیری، در واقع پیشخریدِ امنیتِ شهر در زمان بحران است.
چشمانداز آینده در شرکت بازآفرینی شهری
باباییاقدم در پایان با تأکید بر انتقال تجربیات جهانی به پروژههای ملیِ بازآفرینی، خاطرنشان کرد: در تدوین نقشههای راه جدید، استانداردسازیِ دسترسپذیری به عنوان یک شاخص کلیدی در ارزیابیِ عملکرد شهرداریها و دستگاههای اجرایی لحاظ خواهد شد. هدف ما این است که معلولیت نه به عنوان یک استثنا، بلکه به عنوان یک شاخصِ طراحی در تمامیِ برنامههای اجرایی ما نهادینه شود تا بتوانیم در آینده نزدیک، شهرهایی را ترسیم کنیم که “حق بر شهر” را برای همگان محقق کنند.
